Choroba wysokościowa: zrozumienie i zapobieganie jej

Ostra choroba wysokościowa (AMS) często dotyka turystów wędrujących po terenach górskich powyżej 2,500 m n.p.m., czyli na ogół 8,200 stóp. Na tej wysokości ciśnienie powietrza i poziom tlenu są obniżone, co utrudnia organizmowi pobieranie wystarczającej ilości tlenu. Powoduje to wzrost liczby objawów, od łagodnych objawów po stany zagrażające życiu.

Czynniki odpowiedzialne za chorobę wysokościową

Niedobór tlenu wydaje się być najczęstszą przyczyną choroby wysokościowej. Niedobór tlenu wydaje się być przewlekłym zaburzeniem, ponieważ wraz ze wzrostem wysokości ciśnienie i ilość powietrza spadają, zmuszając organizm do kompensacji. Inne tego typu sytuacje mogą obejmować następujące czynniki:

Zbyt szybkie wspinanie się bez umożliwienia organizmowi regulacji (aklimatyzacja wyciszająca). Nagłe przejście z obszaru nisko położonego do miejsca położonego na dużej wysokości bez wcześniejszego przygotowania. Duży wysiłek fizyczny bez odpowiedniego czasu na regenerację na dużych wysokościach.

Objawy choroby wysokościowej

Objawy chorób tego typu zazwyczaj pojawiają się w ciągu kilku godzin od wejścia na wyższe wysokości. Takich objawów jest niewiele, ale ich stopień nasilenia jest różny:

Łagodne objawy

• Bół głowy
• Nudności i wymioty
• Zmęczenie lub zmęczenie
• Zawroty głowy lub zawroty głowy
• Utrata apetytu
• Trudności z zasypianiem

Objawy umiarkowane do ciężkich

• Duszność, nawet w spoczynku
• Dezorientacja lub trudności z jasnym myśleniem
• Utrata koordynacji (niezdarność)
• Silny ból głowy

Zapobieganie chorobie wysokościowej

Wspinaczka będzie wolniejsza, ponieważ organizm adaptuje się do zmian poziomu tlenu. Aby zapobiec chorobie wysokościowej, konieczne jest trenowanie organizmu do adaptacji do nowych wysokości. Po osiągnięciu wysokości 2,500 m n.p.m., spożywanie pokarmów zawierających alkohol i kofeinę oraz odpowiednia ilość snu również przyczyniają się do wystąpienia choroby wysokościowej. Jeśli lekarz zaleci przyspieszenie procesu adaptacji, rozważ przyjmowanie leków takich jak acetazolamid (Diamox) poza zaleceniami lekarza.

Leczenie choroby wysokościowej

W przypadku choroby wysokościowej, jeśli zaczniesz odczuwać jej objawy, pierwszym rozwiązaniem będzie odpoczynek i nawodnienie. Leki przeciwbólowe, takie jak aspiryna, można przyjmować doustnie w przypadku łagodnych objawów, takich jak bóle głowy i nudności. Jeśli objawy nie ustąpią lub się nasilą, pierwszym wyborem powinno być zejście na niższą wysokość, ponieważ jest to najskuteczniejsze lekarstwo.

Wniosek

Minimalizacja ryzyka jest najważniejsza, czyli należy poruszać się powoli, pić odpowiednią ilość wody i reagować na wszelkie sygnały wysyłane przez organizm. Ważne jest, aby zawsze być gotowym do zejścia, jeśli objawy się nasilą, ponieważ najważniejsze jest bezpieczeństwo. Pamiętaj, że podczas wypraw wysokogórskich najważniejsze jest powolne tempo i zapewnienie sobie bezpieczeństwa!